از اراده و همّت چیزی نگو که

 

     

 

تصمیم کبرایم مدت هاست آن بیرون زیر باران مانده

 

 

یک آسمان فاصله

 

 

و ما برای عروج ِ به آسمان آفریده شدیم

...

زمین گیر شدنم را مپسند...

 

بوم نوشت:

هر وقت این تصویر را می بینم عجیب یاد حال و روز خودم می افتم ... :(

امان از دل زینب...

خدا مادرم را کجا می برند؟

بوم نوشت:

مهدی بیا امشب مولا علی تنهاست

بر شانه ی حیــدر جنازه ی زهراست

خواهد آمد

                  غم مخور یا فاطمه ای مادر پهلو شکسته                      

                        مهدی ات با شیشه ی دارو و درمان خواهد آمد

                                                                               خواهد آمد...

آه از دل علی...

برای تو می گویم بانو!                                                        

پیش از آن که تو برای امیر عالم، وجودت با زمین خوردن مأنوس گردد، علی ^{علیه السلام} از شنیدن مصائب وارده بر تو نقش زمین گشت... آن هنگام که پیامبر ^{صلی الله علیه و آله} از او عهد گرفتند تا بر فتنه های پس از رحلتشان تنها و تنها صبر کند. و او بر یک یک آن ها تعهد کرد که صبر می کند و وای از آن زمان که شنید:

علی جان! فاطمه ات را بین در و دیوار قرار می دهند، پهلویش را می شکنند، صورتش را........

طاقتش از کف رفت و از شدت گریه بی هوش شد و با صورت بر زمین خورد و با چه اندوه فراوانی این فاجعه را همراه با بغض های فروخورده اش در جان نهفته کرد و شد استخوان در گلویش

آه از دل علی بانو... آه از دل علی

أین الفاطمیون؟

          فاطمیه که می رسد                        

                              صدای مادری از میان در و دیوار شنیده می شود

                                              "پسرم مهدی بیـــــــــا"

أین الفاطمیون؟

 

              فاطمیه که می رسد                        

                                 "غیرتمان" ظهور را فریاد می کشد...

 

 

خاک بهشت

امروز که دستم باز به یادگار تو افتاد و عطرش مستم کرد

از سرمای دستانم به حرارت محبتی که درونم شعله ور ساخته ای پی بردم

خاک کویت برای کیمیا شدن کافی ست...

جز حسرت و اندوه متاعی نخریدیم...

 

گاهی اوقات انسان حال را (برای کسب بهره های معنوی) به بدترین شکل از دست می دهد تا به آینده ی مطلوب و مورد پسند دلش برسد. غافل از اینکه آن کسی که قرار است نتیجه ی کارش را بدهد در زمان حال هم بی نصیب نمی گذاشتش... امان از وقتی که انسان با دلش می خواهد پیش برود و از وظیفه فراموشش می شود!!!

بوم نوشت:اگر از نوشته ام چیزی دستگیرتان نشد بی خیال شوید. این مطلب وقتی حالیَم شد که خودم مبتلا شدم و زمان حال را پس زدم. غافل از آن که وظیفه ام چیز دیگری بود... شما هم اگر دچارش شدید خواهید فهمید...البته امیدوارم که تجربه نکنید چون بسی تلخ است و حسرت زا.

 

 

اگر ذره بین نگاه قوی باشد

در تمام صفحه های ورق خورده ی زندگی اثر انگشت او دیده می شود

چه بچه گانه است که فکر می کنم

همه اش را به تنهایی (!) رنگ کرده ام

بوم نوشت:

+ تلخ یا شیرین 14 روزش گذشت...مهم این است که چقدر پای قول و قرارهایمان مانده باشیم

+ سلام...

+ به خاطر گل روی دوستانی که با قالب وبلاگ مشکل داشتند تغییر قالب دادیم به امید روزی که یک قالب بدون مشکل پیدا کنیم.