برای تو می گویم بانو!                                                        

پیش از آن که تو برای امیر عالم، وجودت با زمین خوردن مأنوس گردد، علی علیه السلام از شنیدن مصائب وارده بر تو نقش زمین گشت... آن هنگام که پیامبر صلی الله علیه و آله از او عهد گرفتند تا بر فتنه های پس از رحلتشان تنها و تنها صبر کند. و او بر یک یک آن ها تعهد کرد که صبر می کند و وای از آن زمان که شنید:

علی جان! فاطمه ات را بین در و دیوار قرار می دهند، پهلویش را می شکنند، صورتش را........

طاقتش از کف رفت و از شدت گریه بی هوش شد و با صورت بر زمین خورد و با چه اندوه فراوانی این فاجعه را همراه با بغض های فروخورده اش در جان نهفته کرد و شد استخوان در گلویش

آه از دل علی بانو... آه از دل علی