ان الحسین...و سفینه النجاه
گوش های مان را که تیز کنیم صدا را خواهیم شنید. چشم های بی سویمان را اگر کمی ریز تر کنیم و به آن دور دست ها که نه، همین نزدیکی ها خیره شویم می بینیمش...
همان کشتی روان را که در میان گرداب های بی پایان زندگی ما به آب آمده تا هر که دست دراز کرد سوارش کرده و امنیتش بخشد...
همان که مقصدش شهر شعبان است...
همان که ناخدایش "حسین" علیه السلام است و کارش نجات...
همان که هم آسمانیِِ ِ زمین خورده را پر و بال می دهد، هم زمینیانِ حسرت زده ی آسمان را به آن وسعتِ بی انتها می رساند...
آقا...!
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم خرداد ۱۳۹۲ ساعت 19:33 توسط رنگینک
|
از رنگ تو خواهم گفت. از مهر تو که آسمانی است و بی منتها. من زندگی را به رنگ تو خواهم کشید،ای سبز ترین آبی! ای رنگین کمان عشق! <مهدی>