بوم دل ➷

به مناسبتی کتابی رو می خوندم. این قسمت از کتاب خیلی منو به فکر فرو برد:

«فراش صحن شریف حضرت سیدالشهدا گفت که من در سن بیست سالگی بودم و در صحن و حرم مطهر خدمت می کردم که منادی حرم مبارک، ندای بستن در سر داد. دیدم جناب آقای وحید بهبهانی و شیخ یوسف بحرانی با هم از حرم بیرون آمدند و در رواق ایستادند و با هم مشغول مباحثه بودند. تا آنکه منادی، یستن درهای رواق را هم اعلام نمود. آن دو بزرگوار از رواق بیرون امدند و در صحن ایستادند و مشغول مباحثه بودند تا بستن درهای صحن هم اعلام شد. از در قبله ی صحن مبارک هم بیرون آمدند و پشت در به گفتگوی علمی مشغول بودند. من هنگام سحر قبل از طلوع فجر که برای گشودن درها آمدم، اولین دری که می گشودیم در قبله بود. تا در را باز کردم دیدم آن دو بزرگوار هنوز ایستاده اند و مباحثه می کنند.»

.

.

.

بعد از خوندن این مطلب واقعا برای این سوال ذهنیم جوابی نداشتم که سهم من در تلاش برای فهم دین و یا فهماندن دین به دیگران چه مقدار است؟

چقدر وقت هزینه می کنم که رنج علمای گذشته در دفاع از حقانیت شیعه رو بی اهمیت رها نکنم و اهل علم و عمل بشم؟؟؟

لذت من - با در نظر گرفتن انصاف- چه اوقاتی است؟ وقتی به خوندن، دیدن، گوش دادن مطالبی که هیچ بار ارزشی ندارند مشغولم یا زمانی که برای یافتن حقیقتی از دین به سختی افتاده ام و در جستجو و کنکاش به سر می برم؟؟؟

گاهی اوقات وقتی از خودم می پرسم که از نسل ما جوونای امثال من تو این زمونه چی در می یاد و چی باقی می مونه برای آینده گان!

وقتی در احوالات بزرگان دین مطالعه می کنم می بینم خودش در نوجوانی به درجه ی اجتهاد رسیده و 400 مجتهد از زیر دست او بیرون اومده اند افسردگی می گیرم که حاصل عمر من چیست؟ اگر با سخت گیری حساب خودم را بررسی کنم لو می ره اگه وقتی هم به سختی افتاده ام و تکونی به خودم داده ام به خاطر درس بوده. برای ادای تکلیف و کسب نمره نه اون نیتی که باید باشه. اون وقت تهش دیگه چیزی برام نمی مونه.

کجای کارم؟؟؟

اوقاتی که گرد هم می شینیم حرفامون به چه کاری می یاد؟ روایت داریم روز قیامت هر دور هم نشستنی که صحبتشون درباره ی اهل بیت و معارفشون نبوده ثبت شده و می شه طوق گردن اون افراد و اسباب زحمتشون. واقعا جواب ندارم. هیچی...

بوم نوشت:

لطفا کسی به خودش نگیره. دیدین که مخاطب  نوشته خودم بودم. به این دلیل اینجا نوشتمش شاید یکی مثل من باشه و بخواد متنبه بشه...

اللهم عجل لولیک الفرج